MARK & IK

Slaperig sjokte ik naar de ingang van school. Het was midden augustus, heet dus. 2^e schoolweek, 4^e schooljaar. Zucht. Ik had altijd al een hekel gehad aan mijn school. Hij was lelijk, te nieuw, en de mensen die erop zaten waren nogal… dom. Of het waren van die barbiepoppen, of het waren hardcore gasten. Niet helemaal mijn smaak, maar ach, ik hoefde niet ver te fietsen. En ik had altijd Mark nog. Ik ging zo’n beetje iedere dag met hem om. ‘Samantha, wat zie jij er verlept uit, zeg!’ Hoorde ik achter me. Wie dit keer?! Ik draaide me om en ontdekte dat Elise degene was die mij met een zuur gezicht zat aan te kijken. O god, niet de mode politie. Ik keek haar aan alsof ik een moord had gepleegd. Heerlijk, sarcastisch doen. ‘Ik? Och, sorry, zeg! Hoeveel moet ik voor de boete betalen?’ Mijn mond veranderde in een hypocriete glimlach. Ja hoor, ik kreeg een arrogante blik naar mijn hoofd geslingerd. Hoe voorspelbaar. Toch liet ik Elise haar opmerking mijn dag echt niet verpesten. Dit was namelijk de eerste dag na maanden dat pap en mam niet tierend door het huis liepen te rotzooien. Echt, ze hadden te vaak ruzie. En het was vreselijk. Ik hoopte dat Mark ook vrolijk zou zijn, dan was het altijd zo leuk met hem. Ik kon namelijk heel goed met hem lachen, hij was een vrolijke jongen. Mensen van school dachten er anders over. Mark moest de ergste nerd van school voorstellen, en ik was dan een hippie zonder hobbies. Samen vormden we het gestoorde stel. Hm, iets té bevooroordeeld? Maar toch, ik trok me er niets van aan, want vandaag was ik vrolijk. ‘Samanth!’ Vragend keek ik opzij, waar Mark vol enthousiasme naar me stond te zwaaien. ‘Zeg dat nou niet, het is Sam voor jou, en niks anders. Beschouw dat als een eer, zou ik zeggen.’ Mark lachte om mijn serieuze gezicht.  ‘Ga jij nou maar wat boeken in je kluisje dumpen, man, je loopt helemaal krom!’  ‘O god, nee, het zal toch niet?’ Ik keek hem aan alsof ik de grootste blunder ooit had gemaakt. Heerlijk, sarcastisch doen. Ik rechte mijn rug en keek hem vragend aan. ‘Jij kluisje, ik ben in de mediatheek. Zie je zo.’ Wat was hij toch een coole gozer.

‘Wat lees je?’ Vroeg ik toen ik de mediatheek binnenkwam en Mark op de grond zag zitten, helemaal verdiept in zijn boek. De mediatheek. Alleen halve garen zoals wij kwamen daar. O ja, en Annie, zo’n baliegeval. Je weet wel, zo’n opgestoken knot, klein brilletje en strak gezicht. Voor de rest was het er zo verlaten dat je de jankende wolven er zelf bij ging zien. ‘Natuurkunde. Heb zo proefwerk. Voor het geval dat je denkt dat ik daar erg in ben geïnteresseerd.’ ‘Hm, interessant, kan het u wel boeien dan?’ ‘Neen. Het is een erg uit de kluiten gewassen, vervelend en saaie tekst.’ Op Natuurkunde na (voor deze ene keer leerde Mark uiteindelijk wel), lazen Mark en ik redelijk veel. Vandaar de mediatheek. Vandaar dat wij de enigste waren, samen met Annie. ‘Trouwens, wat heb je leuke kleren aan, zeg.’ Mark zei nooit wat over m’n kleren. Hm, vreemd…  ‘Dank je,’ zei ik iets te verrast. Mark zuchtte, zoals hij wel vaker deed. Een soort trekje van hem. ‘Ik heb geen zin in dat proefwerk. Lars zat vet te vragen of hij naast me mocht zitten. Echt niet, dus, hij moet zelf maar leren. Ik laat hem echt niet bij me spieken, hoor!’ Het leek net alsof hij diep zat na te denken. ‘Eigenlijk zit ik nooit naast iemand uit mijn klas. Heb ik geen behoefte aan, denk ik. Al die barbiepoppen, jakkes…’ Volgens mij keek ik net als Elise toen ze mijn outfit had afgekeurd. Zuur. ‘Misschien zijn ze wel aardig. Ze beoordelen jou, maar jij beoordeeld hun net zo goed, hoor.’ ‘Ach, wel nee. Het enigste wat hun interesseert, is of hun make-up wel oké zit. Daar kan ik gewoon niet tegen.’ ‘Kan ik daaruit ophalen dat ik de enigste ben waarmee je omgaat?’ Mark keek me weer aan met van die dikgedrukte vraagtekens in zijn ogen. ‘Ja, Mark. Je bent de enigste op deze hele school die ik aardig vind.’ ‘Goh, dat is toevallig, ik vind jou ook als enigste aardig.’ Volgens mij bloosde Mark een beetje. Het zou wel schijn zijn, want Mark bloosde nooit. ‘De rest is eigenlijk best wel… Erg.’ Ik lachte. ‘Inderdaad. Maar ja, we hebben elkaar! En jij hebt zelfs je dichtkunsten nog!’ Volgens mij klonk ik net als zo’n oppep mens. ‘Ha ha. Als we zo gaan beginnen, weet ik er ook nog wel een paar. Dan heb jij altijd je veel te harde depri schreeuwmuziek nog.’ ‘Mijn muziek is niet depri! Ik hou van vrolijke liedjes. Als ik een dipje heb, kan ik echt niet naar depri muziek luisteren, dan word ik nog verdrietiger.’ Mark leek weer diep na te denken. Goh, wat irritant. ‘Is dat een woord?’ ‘Weet ik niet. Jij bent hier degene die in elke encyclopedie gluurt .’ Mark werdt in één klap stil.  Hij was vaak stil. ‘Sam?’ Ik schrok me dood. ‘Ja?’ Dat klonk bang, zeg… ‘Zijn wij eigenlijk vrienden?’ Hij vroeg het redelijk voorzichtig. Waren we vrienden? Was hij mijn vriend? Was ik zijn vriendin? Na al zijn voorgedragen gedichten, onze discussies over die ene film (Mark vondt hem slecht, ik vond hem goed), dat ene niet-grappige grapje waar we wel altijd om moesten lachen, het gezeik over hoe dom deze school wel niet was, na dat alles? En hoe Mark altijd met zo’n zuur gezicht naar zijn brood zat te kijken als er weer eens kaas opzat. Hoe Annie met een dreigende blik onze kant uitkeek. ‘Nee, het is hier geen kantine, hoor!’ Joelde ze altijd, met de nadruk op ‘’geen’’. Maakte dat alles ons vrienden? Ik had eerlijk gezegd geen idee. Ik wist wat hij wel en niet grappig vondt. Dat ik hem kon vertrouwen, dat hij van nature stil was. Dat hij mooie gedichten schreef, soms haatdragende, soms blije, dat hij veel las, dat hij heel slim was. Wat hij voor muziek luisterde, wat zijn lievelingseten was, eigenlijk alles. Toen kwam het antwoord eindelijk in me op. ‘Ja, Mark. Wij zijn vrienden. Als het aan mij ligt dan, hè.’ ‘Ja, oké. Volgens mij zijn we inderdaad vrienden.’ Weer dat nadenkende gezicht. Wat had hij het toch druk met nadenken de hele tijd. ‘Cool,’ merkte ik droog op. Mark glimlachte. Wat deed ‘ie dat eigenlijk vaak. Ik merkte dat Annie onze kant opkwam. ‘Moeten jullie zo niet naar de les, of zo?’ Ik hoorde de irritatie in haar stem. ‘Ja, hoor.’ ‘Ach, het is bijna acht uur.’ Weer die irritatie. Vreemd, ik irriteerde me aan de irritatie in Annie haar stem. ‘Shit! Ik moet zo wel naar natuurkunde, Als ik niet gauw bij het lokaal ben, moet ik straks pal voor de neus van meneer Beek zitten. En geloof me, dat wil je niet tijdens een proefwerk...’ Hij wierp zoveel mogelijk overtuiging in zijn blik. ‘Ga nou maar, je hebt namelijk alweer 5 seconden verspilt!’ Mark pakte zijn tas en zette het op een lopen. ‘Toedels, vriendin!’ Hij grijnsde. Dat deed hij ook niet vaak… Maar ja, eens een coole gozer, altijd een coole gozer.

Sam

Ik weet het nog

Zo goed als de dag van gisteren

Dat meisje

Met die felle gympen

Alsof het normaal was

Die deur te betreden

Om een boek te pakken

Om te gaan zitten

Naast mij.

Nu, als de dag van vandaag

Hebben we gepraat

Gelachen, gezien

Hoe erg we op elkaar lijken

Hoe verschillend we zijn

Nu, nu zijn we vrienden

Die elkaar vertrouwen

Maar het ging aan me voorbij

Verbijsterd hoe snel de tijd tikt

Als je iemand hebt

Die je heel erg mag

Zo iemand als Samantha.